Parafii służył kościół drewniany, który stał tu do roku 1786, po czym został zastąpiony kościołem murowanym.
Po wojnach śląskich i oddzieleniu granicą od diecezjalnego Wrocławia, będącego w odtąd w Królestwie Prus, do zarządzania pozostałymi w Monarchii Habsburgów parafiami powołano w 1770 Wikariat generalny austriackiej części diecezji wrocławskiej.
Według schematyzmu austriackiej części diecezji wrocławskiej z 1847 roku parafia w Błędowicach w archiprezbiteracie karwińskim obejmowała Błędowice Dolne (172 katolików, 1932 akatolików, 18 żydów), Błędowice Średnie (439/137), Błędowice Górne (541/74), Szumbark (277/295/2) i Żywocice (369/81), w sumie 1798 katolików, 2519 akatolików i 20 żydów. Proboszczem był urodzony w 1803 w Cieszynie hrabia Theodor Schmidt a językiem parafii był język polski.
Po I wojnie światowej i polsko-czechosłowackim konflikcie granicznym Błędowice znalazły się w granicach Czechosłowacji, wciąż jednak podległe diecezji wrocławskiej, pod zarządem specjalnie do tego powołanej instytucji zwanej: Knížebiskupský komisariát niský a těšínský . Kiedy Polska dokonała aneksji tzw.