Według wizytacji komisarzy cesarskich w 1652 w Piotrowicach dominowało wyznanie katolickie. W 1654 reorganizacji uległa struktura administracyjny Kościoła, a Piotrowice jako filia, została podległa nowemu archiprezbiteratowi (dekanatowi) we FrysztacieI. Panic, 2011, s. 191. Według wizytacji biskupich w okresie poreformacyjnym nabożeństwa, kazania i katecheza prowadzone były tu w języku polskim (concio Polonica). W epoce józefinizmu, po 1785 utworzono tu lokalię. W 1789 ukończono budowę stojącego do dziś budynku kościoła. W połowie XIX wieku Piotrowice były nadal lokalią, lecz w dekanacie karwińskimJ. Spyra, 2011, s. 309.
Po wojnach śląskich i oddzieleniu granicą od diecezjalnego Wrocławia, będącego w odtąd w Królestwie Prus, do zarządzania pozostałymi w Monarchii Habsburgów parafiami powołano w 1770 Wikariat generalny austriackiej części diecezji wrocławskiej. Po I wojnie światowej i polsko-czechosłowackim konflikcie granicznym Piotrowice znalazły się w granicach Czechosłowacji, wciąż jednak podległe diecezji wrocławskiej, pod zarządem specjalnie do tego powołanej instytucji zwanej: Knížebiskupský komisariát niský a těšínský . Kiedy Polska dokonała aneksji tzw.