pozostałe obszary Dolnej Birmy były w dużym stopniu pozostawione samym sobie, co nie stanowiło problemu ze względu na ich wyludnienie po wojnach XVI w. Jednak do początku XVIII wieku populacja Monów odbudowała się. Wiążący się z tym wzrost aspiracji politycznych lokalnych władców nałożył się na postępujące osłabienie dynastii Toungoo trapionej w tym czasie najazdami z terenu Manipuru. W takiej sytuacji birmański gubernator Pegu zbuntował się przeciw Ava usiłując zyskać niezależność. Następujące po tej nieudanej rebelii wydarzenia doprowadziły do powstania Monów, którzy zaczęli rozglądać się za kandydatem na króla odradzającego się państwaHarvey 1925: 211–212..
Objęcie tronu Smim Htaw Buddhaketi był rzekomo synem władcy Paganu zbiegłego na wschód od Pegu po wywołaniu w roku 1714 nieudanego buntu przeciwko królowi Taninganwayowi, którego był wujemHarvey 1925: 207–213.. Wychowywał się on wśród Szanów i Karenów zamieszkujących ten region i posługiwał się językiem Monów. Po osiągnięciu dojrzałości został buddyjskim mnichem. Objął on tron w listopadzie lub grudniu 1740 r. (Natdaw 1102 ME(Zata 1960: 44): Natdaw 1102 ME = 19 listopada 1740 do 17 grudnia 1740.) za zgodą mońskich przywódców. Najsilniejszym poplecznikiem króla był Binnya Dala, Nadzorca Stajni Słoni w Pegu, który pomógł mu w objęciu tronu i oddał mu swoją córkę za żonę.