W 1976 roku rząd egipski rozpoczął koncentrację wojska na granicy z Libią. Cieszyło się to poparciem rządu Stanów Zjednoczonych, który negatywnie patrzył na Libię, a „Waszyngton” obiecał, że nie wykona działań dyplomatycznych w stosunkach amerykańsko-libijskich bez konsultacji z Kairem. Eksperci ze Stanów Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii oceniali, że as-Sadat planował atak na Libię, by obalić al-Kaddafiego.
Napięcia między dwoma krajami wzrosły w kwietniu i maju 1977 roku, gdy demonstranci zaatakowali obie ambasady. W czerwcu 1977 roku Mu’ammar al-Kaddafi nakazał 225 000 Egipcjanom, pracującym i mieszkającym w Libii, opuścić kraj do 1 lipca pod groźbą aresztowania.
Konflikt W czerwcu 1977 roku tysiące libijskich protestujących rozpoczęło „marsz na Kair”, kierując się w stronę egipskiej granicy. Libijczycy chcieli w ten sposób wyrazić sprzeciw wobec zawarcia traktatu pokojowego z Izraelem. 20 lipca marsz został zatrzymany przez egipskich strażników granicznych. Libijska artyleria zaatakowała miejscowość As-Sallum. W połowie lipca Mosad dostarczył egipskiemu rządowi informacje na temat planowanego przez Libię zamachu na as-Sadata.