W pobliżu przebiegającej bardziej na południe od centrum Bredängu Södertäljevägen (trasa E4/E20) zaplanowano budowę lokali o charakterze przemysłowym i biurowym, które wzniesiono na początku lat 70. XX w. Strefa ta stanowi rodzaj ekranu akustycznego, oddzielającego osiedle mieszkaniowe od autostrady. Obszar sąsiadujący z jeziorem Melar został zachowany jako naturalny teren rekreacyjny (m.in. kąpielisko Mälarhöjdsbadet).
Budowę współczesnego Bredängu rozpoczęto 1 września 1962 r. Najpierw powstała sieć dróg, a następnie w latach 1963–1965 oddano 3900 nowych mieszkań, w większości czynszowych, należących głównie do komunalnej spółdzielni Svenska Bostäder (ok. 2000 mieszkań). W okresie 1965–1967 zbudowano ok. 300 domów w zabudowie szeregowej, m.in. jedne z pierwszych czynszowych domów jednorodzinnych należących do Svenska Bostäder. W 1965 r. otwarto stację metra Bredäng oraz lokalne centrum handlowo-usługowe.
Budowa Bredängu stanowiła jeden z pierwszych etapów realizowanego w latach 1965–1974 tzw. miljonprogrammet. Od tego czasu zabudowa Bredängu nie uległa większym zmianom. W latach 90. XX wzniesiono m.in. trzy wielokondygnacyjne punktowce (szw. punkthus) przy Vita Liljans väg, nowy typ zabudowy wielorodzinnej w architekturze dzielnicy.
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne Położenie na mapie Söderortu
Kategoria:Dzielnice Sztokholmu