Był wybierany radnym miejskim (od 1928 r., od 1933 r.). Od 1929 był komisarycznym szefem Kasy Chorych. Funkcjonował w szeregach Bezpartyjnego Bloku Współpracy z RządemWojciech Sołtys, Miasto i jego władze, Pomiędzy wojnami światowymi 1918–1939, w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 515.. W 1932 został członkiem połączonej rady w związku z połączeniem gminy Sanok i gminy Posada Olchowska. Został radnym w 1934. 3 marca 1934, po drugim wyborze Jana Rajchla na stanowisko burmistrza Sanoka, Maksymilian Słuszkiewicz został jego zastępcąEdward Zając, Szkice z dziejów Sanoka, Sanok 1998, s. 133.. W połowie 1935 został zastępcą członka Okręgowej Komisji Wyborczej nr 77 we Sanoku przed wyborami parlamentarnymi w 1935.
W 1936 został członkiem sanockiego komitetu Zjazdu Górskiego zorganizowanego w sierpniu 1936 w Sanoku. Po tym jak z funkcji burmistrza zrezygnował Jan Rajchel (zmarł 10 kwietnia 1937 r.), 25 maja 1937 Rada Miasta wybrała na jego następcę Maksymiliana Słuszkiewicza (nowym wiceburmistrzem został Juliusz Bruna). Funkcję włodarza miasta sprawował przez ostatnie dwa lata istnienia II Rzeczypospolitej, w tym po wyborach z 1939 r..