U kresu I wojny światowej i po wybuchu wojny polsko-ukraińskiej w listopadzie 1918 został członkiem Komitetu Straży Obywatelskiej w Sanoku•. Był radnym pierwszej powojennej kadencji od 1919.
Po ustąpieniu burmistrza Mariana Kawskiego, 11 maja 1920 Rada Miasta wybrała na to stanowisko Michała Słuszkiewicza. Był pierwszą osobą pełniącą to najwyższe stanowisko w mieście, pochodzącą z grupy rzemieślnikówEdward Zając, Sanockie biografie, Sanok 2009, s. 99..
W czasie pełnienia przez niego funkcji włodarza miasta nastąpiło: uregulowanie brzegów Sanu przy obecnej ulicy Królowej Bony, w tym zatrudnienie bezrobotnych przy tym, bezpieczne zarządzanie miastem podczas kryzysu w oparciu o oszczędne gospodarowanie, stworzenie wodociągów i kanalizacji oraz oświetlenia w mieście, otwarcie cegielni, betoniarni, łaźni, założenie Seminarium Nauczycielskiego, w 1923 przekazania sztandaru stacjonującemu w mieście 2 Pułkowi Strzelców Podhalańskich, wizyta w Sanoku premiera RP Wincentego Witosa.