Wszystkie pięć pojazdów używało odmiennie dostrajanych silników R4 serii B o pojemności 1,5 l, co przekładało się na zróżnicowaną moc. Wolseley, wraz z Austinem Cambridge’em i Morrisem Oxfordem znajdował się na dole listy – wyposażone w pojedynczy gaźnik SU generowały moc 52 KM. Przednie zawieszenie opierało się na sprężynach, zaś tylne na resorach piórowych. Zamontowano również hydrauliczne hamulce Girlinga z tarczami o średnicy 229 mm. Zmiana położenia kierownicy przekładała się na koła z pomocą mechanizmu kierowniczego.

Tapicerka wykonana została ze skóry, przednie siedzenia rozmieszczono blisko siebie, tak aby pomiędzy usiąść mógł jeszcze jeden pasażer, przez co auto reklamowano jako 6-osobowe, mimo wmontowanej pośrodku dźwigni skrzyni biegów. Dźwignia hamulca ręcznego znajdowała się między drzwiami a siedzeniem kierowcy. Tylne siedzenie wyposażono w centralny podłokietnik. Wnętrza drzwi wyłożono drewnianą okleiną. W standardzie pojawiło się również ogrzewania Smithsa.