w rejonie Jerozolimy: A: 1 – westybul; 2 – komora grobowa; 3 – koch (loculus) B: 1 – westybul; 2 – komora grobowa; 3 – arcosolium Na terenie Jerozolimy odkrywane są zwykle grobowce skalne o dwóch, podobnych do siebie układach. Obydwa składają się z dwóch komór. Pierwsze, zazwyczaj niskie wejście dawało dostęp do przedsionka (westybulu), w którego głębi znajdowały się kolejne drzwi prowadzące do właściwej komory grobowej. Miszna zalecała, by komora grobowa była szeroka na cztery łokcie i długa na pięć łokci. Różnice między grobowcami dotyczą wyłącznie układu wnęk grobowych.
mały|Symulacja przekrojów Grobu Jezusa według Le P. Hugues Vincent (1912) Pierwszy typ komór grobowych został wprowadzony w II wieku p.n.e. W grobowcu typu A wąskie, niskie nisze zwane koch (l.mn. kochim; hebr. כוכים; l.mn. loculi) były wykute w skale prostopadle do danego boku komory, co pozwalało na zapewnienie miejsca pochówku dla 9 lub 12 ciał (według źródła powołującego się na Misznę 8 lub 9).