Hieronim Rogiński, ps. „Róg”, „Cień” (ur. 30 września 1911 w Nowym Jorku, zm. 18 kwietnia 1952 w miejscowości Czerwone) – polski wojskowy w stopniu chorążego, żołnierz Związku Walki Zbrojnej, Armii Krajowej, Narodowych Sił Zbrojnych i Narodowego Zjednoczenia Wojskowego, uczestnik podziemia antykomunistycznego.
Życiorys Do Polski powrócił po zakończeniu I wojny światowej. Ukończył cztery klasy gimnazjum, a następnie został powołany do odbycia zasadniczej służby wojskowej. Ukończył podoficerską szkołę artylerii piechoty w Toruniu. Został zawodowym wojskowym, służył m.in. w oddziale saperów jako plutonowy. W 1939 uczestniczył w wojnie obronnej. Został wywieziony na roboty przymusowe do Niemiec, w 1941 po ucieczce przedostał się na Podlasie.
Od 1942 w Związku Walki Zbrojnej i następnie Oddziale Łomża Armii Krajowej. W 1943 dołączył do Narodowych Sił Zbrojnych. Walczył w oddziale kapitana Antoniego Kozłowskiego „Białego”, następnie porucznika Bolesława Kozłowskiego „Grota”. 30 czerwca 1944 koło wsi Cieloszki uczestniczył w akcji odbicia aresztowanych przez Niemców żołnierzy NSZ.