Zgon () – powieść autorstwa Włodzimierza Tiendriakowa z 1968. Pierwsze polskie wydanie ukazało się w 1969 (PIW) w tłumaczeniu Janiny Dziarnowskiej. Okładkę zaprojektował Krzysztof Lenk.
Treść We wsi Pożary, w rejonie wochrowskim, umiera długoletni przewodniczący kołchozu Władza Pracy – Eulampiusz Łykow. Do łoża konającego przybywa chromy Iwan Slegow, protegowany Łykowa, księgowy kołchozu, a także Maciej Studienkin, zasłużony rewolucjonista, uczestnik wojny domowej, poprzedni i zapomniany dyrektor kołchozu oraz twórca pierwszej pożarskiej komuny rolnejWłodzimierz Tiendriakow, Zgon, PIW, 1969, s.8-9.
Wydarzenie jest pretekstem do licznych retrospekcji dotyczących historii gospodarstwa w Pożarach – od zwycięstwa rewolucji, poprzez parcelację i rozkułaczanie, sformowanie komuny i stworzenie kołchozu. Poszczególne rozdziały dotyczą losów konkretnych jednostek żyjących we wsi i mających różny stosunek do przewodniczącego Łykowa, który dzięki osobistym zdolnościom do przeżycia w trudnych czasach (Hołodomor, II wojna światowa), a przede wszystkim dzięki radom podsuwanym z tylnego fotela przez Iwana Slegowa, tworzy wzorowe gospodarstwo kołchozowe, świecące przykładem dla innych. Sława kołchozu sięga daleko poza rejon i obwód – dociera aż do Moskwy. Podczas gdy inne gospodarstwa (np. sąsiednia Pietrakowska) głodują, jedząc m.in.