Wielkość kart to 9 ⅞ na 8 ⅞ cala. Tekst pisany jest w dwóch kolumnach na stronę, po 27 linijek w kolumnie, każda linijka składa się z 13-15 liter. W ocenie Tischendorfa manuskrypt powstał pod koniec IV lub na początku V wieku n.e. Nie zawiera liter początkowych, pisany jest pismem ciągłym z wyjątkiem miejsc, gdzie tekst jest łamany co oznaczono punktem lub znakiem. Punkty te, pojedyncze lub podwójne, występują jednak rzadko. Przydechy czasem pochodzą od pierwotnego skryby, częściej jednak zostały dodane przez ostatniego korektora. Spośród siedmiu korektorów rozpoznanych przez Tischendorfa trzech ma znaczący wpływ na kodeks: (A) współczesny skrybie manuskryptu, (B) z V wieku, który poprawiał Księgę Powtórzonego Prawa i Sędziów oraz (C) z VI wieku, który nadał w tekście numerację.
Ponieważ kodeks przekazuje tekst Septuaginty w oparciu o Hexaplę Orygenesa, zachowując równocześnie wiele heksaplarnych znaków, zajmuje on wyjątkowe miejsce wśród manuskryptów uncjalnych zawierających Oktateuch. Te znaki to asterysk (※) i różne formy obelusa (÷ i podobne a także – na