Wkrótce po podziale królestwa Izraela (II połowa X wieku p.n.e.) północny Gilead został zajęty przez Aramejczyków, zaś reszta kraju – przez Ammonitów. W 814 roku p.n.e. damasceński król z dynastii aramejskiej – Chazael – wyparł Ammonitów z Gilead. Do Izraelitów Gilead powrócił wskutek konfliktu asyryjsko-aramejskiego na początku VIII wieku p.n.e. za panowania następcy Chazaela – Ben-Hadada III. W 732 roku p.n.e. Asyria pod panowaniem Tiglat-Pilesera III podbiła Izrael, w tym północny Gilead, deportując ludność w głąb kontynentu, zaś na terytorium Gileadu tworząc satrapię Galazę. Południowa część kraju należała wówczas do Ammonitów. Po zakończeniu niewoli babilońskiej Gilead nie powrócił do Izraelitów.
Za panowania Aleksandra Wielkiego w drugiej połowie IV wieku p.n.e. Gilead jako dystrykt Galaaditis wszedł w skład imperium. Pod koniec IV wieku p.n.e., już po rozpadzie imperium macedońskiego, a za panowania Seleucydów, w kilku miastach Gilead osiedlili się Izraelici. W okresie powstania Machabeuszów w drugiej połowie II wieku p.n.e. niektóre miasta Gilead zostały opanowane przez Judę Machabeusza. W pierwszej połowie I wieku p.n.e. Aleksander Jannaj zorganizował dwie wyprawy zakończone podbojem Gilead.