Czwarte „prawo” Keplera thumb|Tajemnica kosmograficzna według Keplera W rzeczywistości Kepler sformułował cztery prawa opisujące parametry orbit planet, jednak według współczesnej metodologii naukowej tzw. czwarte prawo nie jest uznawane jako prawo natury, a jedynie jako przybliżona i przypadkowa zależność. Zostało ono odkryte najwcześniej ze wszystkich jego praw i opublikowane w roku 1596 w książce Mysterium Cosmographicum (Tajemnica kosmograficzna).
Tak zwane „czwarte prawo” wiąże ze sobą promienie orbit planet. Kepler odkrył tę zależność, wpisując i opisując na poszczególnych wielościanach foremnych sfery o promieniach odpowiednio dobranych planet. Wcześniej nieskutecznie próbował tego, używając wielokątów i okręgów wyznaczonych przez orbity planet. Promienie orbit, które Kepler dopasowywał, były wyznaczone przy użyciu ówczesnych metod i dlatego nie były zbyt dokładne.
Ustawiając na przemian sfery i wielościany, Kepler zauważył, że: ośmiościan foremny opisany na sferze Merkurego jest wpisany w sferę Wenus, dwudziestościan foremny opisany na sferze Wenus jest wpisany w sferę Ziemi, dwunastościan foremny opisany na sferze Ziemi jest wpisany w sferę Marsa, czworościan foremny opisany na sferze Marsa jest wpisany w sferę Jowisza, sześcian opisany na sferze Jowisza jest wpisany w sferę Saturna.