Przyczyną zajść miała być zemsta za profanację katolickiego kościoła, dokonaną przez kilku Żydów w czasie krótkich rządów sowieckich.
Na początku 1940 roku Niemcy utworzyli w Łomazach żydowskie getto (było ono usytuowane w rejonie ul. Małobrzeskiej). Majątek Żydów mieszkających dotychczas poza granicami wyznaczonej dzielnicy został skonfiskowany. Ludność żydowska była zobowiązana do przymusowej pracy na rzecz okupantów (m.in. przy budowie dróg i osuszaniu bagien). Blisko 100 Żydów z Łomaz trafiło do obozu pracy w pobliskiej Żeszczynce. Wiosną 1942 roku getto w Łomazach zostało przekształcone w tzw. getto zbiorcze, do którego przesiedlono Żydów z wielu okolicznych miasteczek i wsi (m.in. z Międzyrzeca Podlaskiego, Podedwórza, Rossosza, Serocka i Sławatycz). Znalazła się tam także pewna liczba warszawskich Żydów. W maju 1942 roku getto w Łomazach liczyło ok. 1700 mieszkańców. Stanowiło ono odrębną dzielnicę mieszkaniową, ale jego granice nie zostały ogrodzone. Niemcy zrezygnowali nawet z wystawienia posterunków wartowniczych na obrzeżach getta.