Tę samą kolejność przekazuje Kodeks Watykański. W Księdze Daniela reprezentuje wersję Teodocjona a nie LXX.
Rękopis składa się z 416 pergaminowych stronic, z których pierwsze dwanaście zawiera treści patrystyczne, i które nie były częścią oryginalnego rękopisu. Rozmiary kart to 29 na 18 cm. Tekst pisany jest w jednej kolumnie na stronę, po 29 wierszy w kolumnie, oraz od 24 do 30 liter w linijce. Został napisany tłustym drukiem uncjalnym według stylu koptyjskiego.
W pierwszej połowie XIX wieku kodeks miał opinię jednego z najstarszych rękopisów Septuaginty. Powszechnie uważa się, że Codex Marchalianus wraz z rękopisami: A, 26, 86, 106, 198, 233 należy do dobrze zdefiniowanej recenzji hezychiańskiej, dokonanej przez Hezychiusza z EgiptuThe Cambridge History of the Bible (Vol. 2 – The West From the Fathers to the Reformation), ed. by G. W. H. Lampe, Cambridge University Press 2006, str. 19Natalio Fernández Marcos, Wilfred G. E. Watson, The Septuagint in context: introduction to the Greek version of the Bible (Brill: Leiden 2000), str. 242.