Choć pozornie Laban wyszedł na tym podziale lepiej, Jakub dzięki zmyślnej krzyżowce tak pomnożył swoje stada, iż stały się bardziej liczne od Labanowych (Rdz 30,25–43).
Po tym, jak synowie Labana zaczęli szemrać przeciw Jakubowi, ten za radą Boga zabrał żony z dziećmi i uciekł od Labana (Rdz 31,1–18). Przed ucieczką Rachela ukradła ojcu czczone przez niego terafim – posążki bóstw domowych (Rdz 31,19). Gdy Laban po trzech dniach dowiedział się o ucieczce zięcia, ruszył za nim w pościg, doganiając go na wyżynie Gilead (Rdz 31,22–24). Po wyrzutach zrobionych Jakubowi zażądał oddania terafim, Rachela jednak ukryła je pod swoim siodłem i mimo przeszukania całego obozu Laban nie odnalazł zguby (Rdz 31,25–35). Ostatecznie zawarł przymierze z zięciem i powrócił do swojego kraju. Na jego pamiątkę ustawiono stelę i usypano kopiec kamieni, któremu Laban nadał nazwę Jegar Sahaduta, zaś Jakub – Galed (Rdz 31,43–53).
Według midrasza Sefer ha-Jaszar Laban miał żonę imieniem Adina, a jego synowie nosili imiona Beor, Alub i Murasz.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Postacie Starego Testamentu