W 1932 powrócił do Warszawy, dwa lata później i został wykładowcą na Uniwersytecie Warszawskim, równolegle publikował książki o tematyce prawnej i kryminologicznej, m.in. „Podstawy nauki o więziennictwie” (1933). Przed II wojną światową zmienił wyznanie z judaizmu na chrześcijaństwo.
W 1937 Ministerstwo Sprawiedliwości RP skierowało go do Wielkiej Brytanii, aby studiował obowiązujący tam system karny. Po wybuchu II wojny światowej pozostał w Cambridge, wykładał na tamtejszym uniwersytecie, a w 1947 przyjął brytyjskie obywatelstwo. Od 1949 kierował katedrą kryminologii, w 1960 został pierwszym dyrektorem pierwszego w Wielkiej Brytanii Instytutu Kryminologii i zajmował to stanowisko do przejścia na emeryturę w 1972. W 1959 został pierwszym . Równolegle od 1962 do 1968 wykładał na wydziale prawa Uniwersytetu Yale. W 1970 otrzymał tytuł szlachecki. Ponadto uczestniczył w licznych komisjach szczebla państwowego oraz zajmował liczne stanowiska i był członkiem wielu stowarzyszeń związanych z brytyjskim systemem prawnym.