Praca ta trwała do roku 1947.
Po wojnie pozostał we Aschaffenburgu, powrócił do dawnego stylu malarstwa, wydawał teki graficzne. W roku 1962 zamieszkał w Keilbergu koło Aschaffenburga. Po śmierci Schada jego wdowa Bettina ofiarowała miastu Aschaffenburg jego spuściznę, dzięki czemu 1999 powstało muzeum jego imienia.
Schadografia Schadografia (niem. Schadographie) to określenie stosowane wobec fotogramów Christiana Schada, który około 1919 roku stworzył w Genewie pierwszą serię (30 sztuk) swoich „zdjęć” na światłoczułym papierze bez użycia aparatu. Przy tworzeniu swoich kolaży artysta używał znalezionych przez siebie obiektów tzw. „odpadów cywilizacyjnych i śmietnika przyrody” – szklanki, gwoździe, okulary, uformowanych drutów (np. w postać „wiedźmy”), szablonów (twarze, kontury miast – Wenecji, skrzypiec i smoka), kwiaty oraz ptasie pióra. Artysta nadawał nowe znaczenie przedmiotom poprzez ich umiejętne komponowanie. Swoją działalność określał jako „poezję negatywów” lub „drugą rzeczywistością” poprzez którą nawiązywał do głównych założeń dadaizmu. Zaliczane są one do pierwszych prób twórczości artystycznej tego typu. Część z pierwszych fotogramów Schada w 1920 roku opublikowano w czasopiśmie „Dada”K. Leonhard, Nachtstücke, w: Hommage à Schad. Schadographien 1962-1977, red. W. Claus, Aschaffenburg 1994, s.