Ładunek można obliczyć ze wzoru: Q = m * F * z / M gdzie: Q – zgromadzony ładunek; m – masa materiału aktywnego materiału elektrodowego; F – stała Faradaya; z – liczba elektronów przeniesionych w jednej reakcji; M – masa molowa aktywnego materiału elektrodowego.
Równie ważnym parametrem jest siła elektromotoryczna ogniwa, określająca wraz z pojemnością przechowywaną w ogniwie energię. Wynika ona z użytych materiałów elektrodowych i różnicy potencjału między nimi. Im większa, tym więcej energii zgromadzonej jest w ogniwie. Energię zgromadzoną w ogniwie można obliczyć jako iloczyn siły elektromotorycznej i ładunku przechowywanego w ogniwie (pojemność). Ze względu na różne efekty poboczne występujące w ogniwie, napięcie w czasie pracy ogniwa jest niższe od teoretycznej siły elektromotorycznej (głównie ze względu na opór wewnętrzny ogniwa). Napięcie w trakcie działania ogniwa nie jest stałe i powoli spada w wyniku polaryzacji układu, zmiany w stężeniu substancji w różnych częściach ogniwa i występowania nadpotencjałów. Także zmiana temperatury ogniwa, bądź jego stref może znacząco wpłynąć na napięcie całego ogniwa.