Według niektórych źródeł uznawana jest za pierwszy w Polsce, według innych za drugi.

Po wyjściu na wolność nadal represjonowany nie mógł znaleźć zatrudnienia. W końcu otrzymał pracę w trudnych warunkach, poniżej swoich kwalifikacji i za najniższe wynagrodzenie. Wkrótce wrócił również do działalności podziemnej. Wstąpił w szeregi „Solidarności Walczącej” Kornela Morawieckiego i w roku 1987 stanął na czele jej tarnobrzeskiej struktury. Był współwydawcą lokalnego podziemnego pisma „Solidarność Walcząca”, a następnie wydawcą podziemnych tytułów „Zapora” i „Leliwa”. Publikował też bezdebitowe książki, zajmował się kolportażem opozycyjnych publikacji. Założył tarnobrzeską, podziemną rozgłośnię radiową i czuwał nad jej działalnością.

Po upadku rządów komunistycznych z ramienia „Solidarności Walczącej” kandydował na posła RP. W roku 2010 i 2014 jako kandydat niezależny startował w wyborach o fotel prezydenta Tarnobrzega. W maju 2009 roku „za wybitne zasługi w działalności na rzecz przemian demokratycznych w Polsce” prezydent Lech Kaczyński odznaczył Krzysztofa Wianeckiego Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.