Elektryczne sterowanie polem magnetycznym umożliwiało sterowanie czasem naświetlania filmu w aparacie.
W przypadku kamery Rapatronic, migawka magneto-optyczna składała się dwóch warstw szkła flintowego (materiał aktywny) rozdzielonych polaryzatorem HN-23 Polaroid. Szkło otoczone było cewkami elektromagnesu. Elektromagnes zasilany był obwodem impulsowym zasilanym poprzez rozładowanie kondensatorów wysokonapięciowych, wyzwalanych trigatronem lub tyratronem. W stanie spoczynku układ szkło-polaryzator-szkło przepuszczało około jednej miliardowej światła wpadającego.
Wykonywanie sekwencji zdjęć Kamery Rapatronic mogły naświetlać tylko jedną klatkę filmu. Dlatego, aby rejestrować różne etapy eksplozji jądrowych umieszczano je w zestawach do 12 sztuk. Poszczególne kamery wyzwalane były w różnych momentach, razem dostarczając sekwencji zdjęć fotografowanego zjawiska.
Zobacz też
kamera filmowa
Bibliografia Operacja Tumbler-Snapper na stronach Towarzystwa Radiochemicznego
Linki zewnętrzne The Edgerton Digital Collections project
Kategoria:Rodzaje aparatów fotograficznych