W 1922 został awansowany na stopień kontradmirała. W latach 1923–1925 pracował w dowództwie Royal Navy na obszar Chin, krótko będąc p.o. dowódcy tej jednostki. W 1927 został wiceadmirałem i objął dowodzenie całością sił Royal Navy w Afryce. W 1928 był przez trzy miesiące wysokim komisarzem Wielkiej Brytanii w Związku Południowej Afryki. W 1929 został przedstawicielem dowództwa Royal Navy przy Lidze Narodów w Genewie. Został wybrany na to stanowisko, ponieważ jako jeden z niewielu wysokich oficerów brytyjskiej marynarki biegle mówił po francusku. W 1931 został admirałem. Rok później na własną prośbę został przeniesiony w stan spoczynku.
Kariera polityczna W październiku 1932 Anderson został mianowany gubernatorem Nowej Fundlandii, wówczas samodzielnego dominium brytyjskiego. Choć pierwotnie jego rola miała być głównie reprezentacyjna, podobnie jak innych gubernatorów dominiów, w 1934 Nowa Fundlandia zgodziła się na zawieszenie własnej autonomii w zamian za pomoc Londynu w spłacie długów narosłych w czasie wielkiego kryzysu. W nowej sytuacji Anderson stał się przewodniczącym tzw. komisji rządowej, która zastąpiła pochodzący z wyborów rząd autonomiczny.