manikos eros) Boga do człowieka; Bóg jako Philathropos, Miłujący Człowieka; milczenie Boga; kenosis we Wcieleniu; wolność człowieka i wolność Boga; apokatastaza, asceza współczesna czyli monastycyzm uwewnętrzniony (czy inaczej: biały monastycyzm); ikona ujmowana często w kontekście filokalicznym, piękno jako element zbawiający, Bóg jako Piękno; grzeszność (próbując zrozumieć, co dzieje się z człowiekiem upadającym, nawiązywał Evdokimov nie tylko do wykładni religijnej, ale także do dokonań np. neopsychoanalizy humanistycznej i psychoanalizy analitycznej); kobieta i kobiecość w sensie religijnym i świeckim (nawiązanie do archetypu Theotokos – Matki Boga jako wzorca, matrycy dla wszystkich kobiet, a także Pneumatophora – Nosicielki Ducha, kobieta ma większy związek z trzecią hipostazą, Duchem Św. niż mężczyzna); rola kobiety w świecie i kościele; teologia serca (serce jako miejsce spotkania Boga i człowieka; ze szczególnym naciskiem na jej aspekt homo cordis absconditus i Deus cordis absconditus); sofiologia (nieco „zakamuflowana”, nie jest tak rozbudowana jak np. u Władimira Sołowjowa czy ojca Siergieja Bułgakowa); triadologia (np. życie Trójcy i realizacja miłości w Trójcy jako wzór dla miłości kobiety i mężczyzny, perychoreza jako miłosna „komunikacja idiomatów”);