Przeciwnikiem Greków był osmański VIII Korpus (dow. gen. Hasan Tahsin Pasza), złożony z trzech dywizji: 22 dywizji liniowej z Kozani i dwóch dywizji rezerwowych. Jednostki osmańskie były w fazie demobilizacji (rozpoczętej w sierpniu 1912) i zaledwie 1/4 ich składu wyjściowego była gotowa do walki. Turcy dysponowali 24 działami i trzema kompaniami karabinów maszynowych. Sztab turecki liczył na naturalne walory obronne przełęczy w pobliżu Sarantaporo (ufortyfikowanych pod kierunkiem niemieckich doradców wojskowych), sprzyjające powstrzymaniu znacznie silniejszych oddziałów nieprzyjaciela do czasu nadejścia posiłków.
Przebieg bitwy 240px|left|thumb|Terenowy plan bitwy Atak Greków rozpoczął się rankiem 9 października. Dwie dywizje (2 i 3) przeprowadziły frontalne natarcie na osmańską linię obrony, podczas gdy kolejne dwie dywizje (4 i 5) próbowały obejść pozycje osmańskie od zachodu. Greckie natarcie załamało się w ogniu artylerii i karabinów maszynowych, ale 4 dywizji udało się zająć jedno ze wzgórz, co oddziałom osmańskim zagroziło okrążeniem. Główną rolę odegrały oddziały ewzonów, którym udało się przeniknąć w głąb pozycji nieprzyjaciela. W nocy, wykorzystując obfite opady deszczu, Turcy rozpoczęli wycofywanie swoich oddziałów.