Chociaż Dunanu, nowy przywódca Gambulu, poddał się Aszurbanipalowi bez walki, ten rozkazał splądrować jego ziemie i zburzyć Sza-pi-Bel. W swych rocznikach Aszurbanipal twierdzi, iż kazał deportować całą ludność Gambulu wraz z ich stadami bydła, owiec i koni. Dunanu, jego brata i innych członków jego rodziny zabrano jako jeńców do Niniwy. Na szyi Dunanu król asyryjski rozkazał powiesić odciętą głowę zabitego króla elamickiego.
Pomimo twierdzeń Aszurbanipala, że całkowicie zniszczył i wyludnił ziemie Gambulu, ponownie wystąpili oni przeciw niemu, dołączając w 652 r. p.n.e. do buntu babilońskiego króla Szamasz-szuma-ukina, brata Aszurbanipala. Po stłumieniu rebelii w 648 r. p.n.e. przez Aszurbanipala i wysłaniu przez niego w 647 r. p.n.e. wyprawy karnej do Elamu, Gambulu wraz z innymi plemionami zamieszkującymi nad granicą asyryjsko-elamicką poddali mu się bez walki.
Po upadku imperium asyryjskiego w końcu VII w. p.n.e. Gambulu wymieniani są w inskrypcjach babilońskiego króla Nabuchodonozora II (604-562 p.n.e.), według których ich ziemie stanowić miały część prowincji zarządzanej przez niejakiego Marduk-szar-usura. Zobacz też zdobycie Dur-Abi-hara
Bibliografia hasło Gambulu, w: Bryce T., The Routledge Handbook of the Peoples and Places of Ancient Western Asia, Routledge 2013, s. 246-248.
Kategoria:Ludy Mezopotamii Kategoria:Geografia historyczna starożytnej Mezopotamii Kategoria:Prowincje Asyrii