starsze świątynie klasztorne były przebudowywane. W 1837 w kompleksie monasterskim rozpoczęto budowę cerkwi św. Aleksego oraz kaplicy pod tym samym wezwaniem.
Do końca XIX w. monaster zgromadził obszerną bibliotekę rękopisów i zabytkowych ksiąg z XVI–XIX w. Wśród nich był Ewangeliarz z 1575, egzemplarz Ustawu Cerkiewnego z 1607, Apostoł z 1694, księga z podpisem patriarchy Hermogena oraz jedenastowieczny zbiór kondakionów i innych pieśni cerkiewnych z nutami w tradycyjnym zapisie (kriukach).
Monaster został zamknięty na polecenie władz radzieckich w 1919, w zajmowanych dotąd przez mnichów obiektach powstały różne instytucje świeckie. Parafia prawosławna zachowała jedynie cerkiew św. Andrzeja. W czasie konfiskaty kosztowności cerkiewnych z dawnych świątyń monasterskich zabrane zostały najcenniejsze elementy wyposażenia. W 1923 na polecenie władz zniszczono kaplicę św. Aleksego, podając jako przyczynę brak wartości artystycznej. W związku z tym rada parafii św. Andrzeja zgodziła się, by budynki monasterskie stały się własnością muzeum, które wykorzystywało budynki cerkiewne jako teren wystawowy. W 1928 również cerkiew św. Andrzeja została zamknięta i całe jej wyposażenie przeszło na własność państwa, wtedy też zabudowania klasztorne opuścili ostatni mnisi, przebywający w nich nadal mimo formalnej likwidacji wspólnoty.