70 000 żołnierzy, wyposażonych w 500 dział różnego kalibru.
Zadanie zdobycia Adrianopola otrzymała część 2 armii bułgarskiej (dow. gen. Nikoła Iwanow), w składzie 8 tundżańskiej dywizji piechoty i 9 pleweńskiej dywizji piechoty i części 3 bałkańskiej dywizji piechoty. Wobec braku artylerii oblężniczej w armii bułgarskiej, pomoc nadeszła ze strony Serbii, która skierowała pod Adrianopol w początkach listopada 1912 roku dwie dywizje piechoty (timocką i dunajską), pod dowództwem gen. Stepy Stepanovicia. W lutym 1913 roku pod Adrianopol dotarły 24 nowoczesne serbskie haubice 120–150 mm. W czasie oblężenia strona bułgarska wykorzystała po raz pierwszy aeroplany, z których zrzucano granaty na pozycje tureckie.
Przebieg bitwy 250px|lewo|mały|Serbska artyleria pod Adrianopolem 18 października 1912 pierwsze oddziały bułgarskie przekroczyły granicę z Turcją. Wojska bułgarskie dotarły do Adrianopola już w pierwszych dniach wojny. 25 października szwadron kawalerii bułgarskiej zablokował drogę łączącą Adrianopol ze Stambułem. 29 października oddziały 2 armii bułgarskiej rozpoczęły okrążanie twierdzy. W tym samym dniu doszło do kontrataku tureckiego, który został krwawo odparty.