Przeżyła ewakuację obozu, marsz śmierci do Ravensbrück i transport do Neustadt-Glewe i była w grupie więźniów wyzwolonych przez Armię Czerwoną 2 maja 1945. Nie powróciła do Polski, po rocznym pobycie w Belgii wyjechała w maju 1946 do Mandatu Palestyny, gdzie odnalazła swoją siostrę Sabinę z rodziną, ukończyła liceum i w marcu 1947 wyszła za mąż za Joszuę Heilmana. Ukończyła studia w zakresie pomocy społecznej, urodziła dwie córki i wyemigrowała z mężem do Kanady (jako Anna Heilman), gdzie pracowała w kanadyjskim Towarzystwie Pomocy Dzieciom w Ottawie.
W 1991 r. w Jad Waszem odbyła się uroczystość odsłonięcia pomnika upamiętniającego zgładzone w Auschwitz Alę, Estusię, Różę i Reginę. Podczas obchodów Anna wspomniała, że będąc w obozie prowadziła dziennik, który tam zaginął. Ponieważ nikt z jej wnuków nie mówił po polsku, postanowiono, że Anna będzie z pamięci odtwarzała to, co wtedy zapisywała, ale w wersji przetłumaczonej na angielski. W ten sposób powstała książka Never Far Away: Auschwitz Chronicles of Anna Heilman, która ukazała się w 2001 r., a rok później otrzymała nagrodę miasta Ottawy.