Z polecenia Zarządu płk S. W. Pawłow, otrzymawszy funkcję atamana marszowego, sformował w Kirowohradzie tzw. Kozacki Stan, stanowiący rodzaj taboru wojskowego. Doprowadziło to do protestu 2 atamanów dońskich: płk. I. I. Biełogo i płk. Płatona M. Duchopielnikowa, którzy utworzyli odrębny sztab kozacki. Ponadto powstał również niezależnie od Kozackiego Stanu Sztab Formowania Kozackich Wojsk Kubania, Tereka i Donu na czele z emigrantem płk. G. P. Tarasenką. W grudniu 1942 r. w Mikołajowie odbył się zjazd oficerów kozackich, na którym postanowiono rozformować oba sztaby, a wszystkich uchodźców kozackich podporządkować atamanowi marszowemu płk. S. W. Pawłowowi.
Na przełomie 1942/1943 r. Kozacy skoncentrowali się w rejonie Płoskirowa. Ogółem zgromadziło się ok. 18 tys. osób, w tym kobiety i dzieci. 10 stycznia 1943 r. ruszyli oni w kierunku Lwowa. Po drodze dołączały kolejne grupy uciekających Kozaków. 10 listopada władze III Rzeszy ogłosiły deklarację skierowaną do ludności kozackiej, w której gwarantowały zachowanie praw i zwyczajów kozackich oraz utworzenie państwowości kozackiej na terenach ZSRR zajmowanych przez wojska niemieckie. Inicjatywa została wsparta przez legendarnego atamana Kozaków dońskich gen. Piotra N.