Najpoważniejszym zagrożeniem dla kalifatu podczas panowania Hiszama były najazdy Chazarów na położone blisko centrum państwa Armenię i Azerbejdżan. Pierwszy wielki najazd Chazarów na Armenię miał miejsce w roku 722 i w następnym roku Arabowie przeprowadzili kontratak, który wyparł Chazarów za Kaukaz. W roku 725 Maslama został mianowany namiestnikiem Armenii i Azerbejdżanu i z sukcesem odparł szereg chazarskich ataków, a w roku 727 najechał nawet terytoria nieprzyjaciela. Następca Maslamy na stanowisku namiestnika, Dżarrah ibn Abd Allah al-Hakami, zginął w bitwie z Chazarami pod Ardabilem w roku 730. W wyniku tej straszliwej klęski spustoszony został cały Azerbejdżan, a oddziały tureckich koczowników dotarły nawet w rejon Mosulu. Hiszam zmobilizował wszystkie możliwe siły i w następnym roku odbił Azerbejdżan, zaś w roku 732 mianował namiestnikiem Armenii i Azerbejdżanu swojego kuzyna Marwana ibn Muhammada (744 - 750), przyszłego ostatniego kalifa z dynastii Umajjadów. Okazał się on zdolnym wodzem, któremu udało się ustabilizować granicę pomiędzy kalifatem a Chazarami. W roku 737 Marwan przeprowadził kampanię, podczas której zapuścił się daleko na terytorium przeciwnika i zdobył stolicę Chazarów, położony w delcie Wołgi Itil.