Indywidualny styl Mistrza Tryptyku Dominikańskiego ukształtował się zapewne dzięki scaleniu kilku inspiracji: miejscowej tradycji malarskiej z wpływami malarstwa staroniderlandzkiego (m.in. Rogier van der Weyden, Dirk Bouts), za pośrednictwem Austrii (Mistrz Ołtarza Albrechta, Mistrz Wiedeńskiej Adoracji, Konrad Laib, Mistrz z Zamku Liechtenstein oraz Mistrz Ofiarowania w Świątyni) i Śląsk ze szczególnym uwzględnieniem Wrocławia (krąg Mistrza Ołtarza Świętej Barbary identyfikowanego z Wilhelmem Kalteysenem). Wpływy te Mistrz Tryptyku Dominikańskiego przyjmował lecz w zakresie ogólnych konwencji stylowych lub niektórych detali. Inspiracje przetwarzał na swój sposób, budując indywidualnie m.in. trójwymiarowość, sposoby ujęcia postaci czy kompozycje scen, odchodząc od powszechnych wówczas wzorów graficznych, które często rzutowały na kompozycje malowideł w malarstwie całej Europy.