Od 1951 Wiktor Golde był wykładowcą wielu przedmiotów na Politechnice Warszawskiej, m.in. Układy lampowe, Wzmacniacze małej częstotliwości, Wzmacniacze szerokopasmowe, Specjalne układy telekomunikacyjne i Układy nieliniowe. W późniejszych latach wykładał jako pierwszy w historii uczelni nowatorskie wówczas przedmioty Układy tranzystorowe, Układy impulsowe i Układy elektroniczne. Po rezygnacji z pracy w Polskim Radio na początku 1952 został adiunktem oraz kierownikiem dziekanatu powstałego rok wcześniej Wydziału Łączności. W 1954 przedstawił pracę doktorską pt: „Synteza wzmacniaczy szerokopasmowych wielorezonansowych” pod kierunkiem profesora Adama Smolińskiego. Wiktor Golde miał problem, aby zostać docentem, nie należał do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej i sekretarz zakładowy wystawił mu negatywną opinię. Dopiero zdecydowana postawa kadry naukowej zmieniła ten stan rzeczy. W 1956 pod kierunkiem Wiktora Golde rozpoczęto na uczelni czteroletni proces całkowitych zmian w nauczaniu układów elektronicznych spowodowane wynalezieniem tranzystorów. W 1958 wyjechał na trwający rok staż w Imperial College of Science and Technology University of London pod kierunkiem profesora A. R. Boothroyda. Staż ten przyczynił się do przyznania Wiktorowi Golde „Diploma of Membership of the Imperial College”.