Odwołany z powodu choroby, po wyleczeniu ponownie wrócił do 146 pułku piechoty, gdzie był dowódcą kompanii, a następnie w 40 pułku piechoty gdzie był początkowo dowódcą kampanii, a następnie adiutantem pułku.
Po zakończeniu wojny służy początkowo jako dowódca kompanii w 120 pułku piechoty, a także przez krótki czas był członkiem Freikorpsu, a następnie został oficerem operacyjnym w sztabie 3 pułku piechoty oraz pełni to samo stanowisko w 2 pułku piechoty. W tym czasie ukończył kurs w szkole piechoty w Monachium i uczestniczył puczu monachijskiego w dniu 9 listopada 1923 roku i z tego powodu w dniu 31 maja 1924 roku został zwolniony ze służby zawodowej i przeniesiony do rezerwy.
Po dojściu do władzy Adolfa Hitlera wstępuje ponownie do wojska do 4 pułku piechoty, a później jest dowódcą kompanii w pułku piechoty Kolberg i ponownie w 4 pułku piechoty. W dniu 1 lutego 1937 roku został dowódcą I batalionu 4 pułku piechoty.
We wrześniu 1939 roku brał udział w agresji na Polskę nadal jako dowódcą batalionu. W dniu 14 marca 1940 roku został dowódcą 202 pułku piechoty i jako jego dowódca uczestniczy w 1940 roku agresji na Francję oraz ataku na ZSRR.