Każdy nacharar miał obowiązek utrzymać i wyposażyć określoną liczbę i rodzaj oddziałów zbrojnych (jedno i drugie zależało od jego kategorii). W czasie wojny iszchanam zbierał oddziały ze wszystkich podległych mu ziem i stawał się sparapetem - dowódcą wojskowym. Instytucje szkoleniowe oraz sądownictwo były prowadzone przez duchowieństwo, bez udziału arystokracji.
W IV wieku w Armenii, tak samo jak i w Partii, doszło do rozdania specjalnych funkcji między głównych nacharar. Np. mamikonian był sparapetem całej Armenii. Sukcesywnie system ten był osłabiany, a resztki zostały całkowicie zniesione przez bolszewików.
Bibliografia նախարար" in H. Ačaṙean (1926-35), Hayerēn Armatakan Baṙaran (Yerevan: Yerevan State University), 2nd ed., 1971-79.
Kategoria:Historia Armenii Kategoria:Historia gospodarcza średniowiecza Kategoria:Historia gospodarcza starożytności