Mnich ten stał się jej ojcem duchowym.
Przekonawszy ostatecznie matkę co do trwałości swojego powołania, Marija sprzedała swój majątek i w 1861 wstąpiła, za błogosławieństwem archimandryty Laurentego, do monasteru Wprowadzenia Matki Bożej do Świątyni w Tichwinie. W 1870 została mniszką riasoforną, przyjmując imię Arkadia. W 1872, za zgodą ojca duchowego, przeszła do Zwieryńskiego Monasteru Opieki Matki Bożej, gdzie przez kolejne sześć lat wykonywała obowiązki regentki chóru monasterskiego. W 1878 została przez władze cerkiewne przeniesiona do monasteru Ikony Matki Bożej „Znak” w Zwance, gdzie była ekonomką. Rok później złożyła wieczyste śluby mnisze, otrzymując przy postrzyżynach imię zakonne Taisa.
W 1881 z polecenia metropolity petersburskiego i ładoskiego Izydora objęła kierownictwo nad żeńską wspólnotą w Leuszynie, nieposiadającą jeszcze statusu monasteru. Początkowo, zniechęcona atmosferą i sporami panującymi we wspólnocie, miała zamiar z niej odejść. Ostatecznie jednak postanowiła w niej pozostać, jak sama wspominała – po kolejnym widzeniu Matki Bożej. W 1885 wspólnota uzyskała status monasteru pod wezwaniem Narodzenia św. Jana Chrzciciela, zaś mniszka Taisa została jej pierwszą przełożoną, otrzymując równocześnie godność ihumeni.