Przyjmuje się często, że saldo strukturalne budżetu państwa, oprócz korekty o wpływ cyklu obejmuje również korektę o czynniki jednorazowe i nadzwyczajne o charakterze przejściowym.
Od pewnego czasu rozpowszechnia się odmienne pojmowanie produktu potencjalnego jako hipotetycznej wielkości produktu wynikającej ze średniookresowego trendu. Deficytu strukturalny – w tym ujęciu nazywany także deficytem wyrównanym cyklicznie – wyliczany jest na podstawie formuły „luka produkcyjna + elastyczność finansów publicznych”. Luka produkcyjna pojmowana jako różnica pomiędzy produktem rzeczywistym a produktem potencjalnym, zaś elastyczność jako stosunek względnej zmiany dochodów bądź wydatków do względnej zmiany luki produkcyjnej. Formuła ta, w zasadzie prawidłowa, choć zbyt uproszczona (pomija przyczyny zmian dochodów i wydatków, w szczególności zmiany systemowe), prowadzi jednak przy przyjęciu wspomnianego sposobu pojmowania luki produkcyjnej do wyników wypaczających sens wyodrębniania deficytu strukturalnego. W warunkach szczególnie dobrej koniunktury deficytu strukturalny okazuje się mianowicie wyższy od deficytu rzeczywistego. Czyni to deficyt strukturalny kategorią niezbyt przydatną do celów polityki fiskalnej, a stanowiącą raczej przedmiot rozrywki intelektualnej.
Zobacz też deficyt budżetowy deficyt cykliczny
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Finanse publiczne