Początkowo były stosowane u pacjentów w postaci auto-szczepionek do leczenia pewnych chorób przewlekłych, zaś później były stosowane w postaci homeopatycznej.
W 1917 przeszedł poważną chorobę krwotoczną, a w następnym roku zrezygnował z pracy w szpitalu na skutek zmian administracyjnych. W 1919 roku przyjął stanowisko bakteriologa i patologa w londyńskim szpitalu homeopatycznym gdzie próbował stosować homeopatię. Jego jelitowe nosody były stosowane zarówno przez homeopatów jak i osoby zajmujące się izopatią. W 1930 roku Bach całkowicie odrzucił metody homeopatyczne, uznając je za nieskuteczne, zrezygnował z pracy w szpitalu homeopatycznym i zakończył prace badawcze nad nosodami jelitowymi (również z powodu nieskuteczności).
Był współautorem (razem z Charlesem Wheelerem) pracy pt. Chronic Disease, a working hypothesis, wydanej w 1925 roku, w której zwrócono uwagę na pozytywny wpływ diety zawierającej surowe składniki na przebieg choroby nowotworowej. Bach doszedł także do wniosku, że dieta decydowała o pH jelit, a tym samym o liczebności bakterii jelitowych. Zalecał spożywanie surowych, a nie ugotowanych, warzyw, owoców, orzechów i ziaren zbóż oraz unikanie przetworzonej żywności.