Łączyły one zachowywanie surowej reguły modlitewnej z obowiązkiem pracy społecznej w prowadzonych przez monaster instytucjach: szkołach, przytułku, szpitalu lub w pracowniach wytwarzających wyposażenie świątyńIhum. Andronik (Trubaczow), A. Bowkało, W. Fiedorow, Monastyri i monaszestwo. 1700–1998 gg., [w:] Prawosławnaja Encikłopiedija, t. RPC, Moskwa 2000, s. 334.. Monaster zaliczany był do klasztorów I klasy (status ten otrzymał w 1903). W 1915 zmarła ihumenia Taisa, którą zastąpiła wskazana przez siostry uczennica duchowa – mniszka Agnia.
Zamknięcie i zniszczenie monasteru Po rewolucji październikowej monaster został przekształcony w rolniczą spółdzielnię pracy, co przez kilka lat zapewniło mu przetrwanie. Przy wspólnocie nadal działał szpital i przytułek, mniszki rozpoczęły także wznoszenie stacji elektrycznej i młyna parowego, praca spółdzielni była wysoko oceniania. Ostatecznie jednak została ona przekształcona w sowchoz, a mniszki musiały go opuścić. Klasztor funkcjonował do 1931, kiedy został zamknięty przez władze radzieckie.