Mieszkał w Nowych Hajdukach od 1922 roku.
W 1945 został wiceprezesem Polskiego Kościoła Ewangelicznych Chrześcijan Baptystów, a po decyzji opuszczenia tego związku wyznaniowego przez wiernych innych niż baptyści został przywódcą powstałego w 1947 Związku Wolnych Chrześcijan. Po powstaniu przy udziale Związku Wolnych Chrześcijan Zjednoczonego Kościoła Ewangelicznego w PRL został członkiem Rady tegoż Kościoła, a także prezbiterem okręgowym i Przełożonym Zboru. Prowadził nabożeństwa w Chorzowie i Czeladzi.
W 1947 roku został zwerbowany przez Urząd Bezpieczeństwa, otrzymał pseudonim „Cierlicki”. Werbunek został dokonany w ramach rozpracowywania jego własnej osoby. Według oceny funkcjonariusza UB, dostarczał jednak nikłych informacji na temat przyjazdów gości zagranicznych. We wrześniu 1950 r. został aresztowany w ramach akcji „B”. Wykładał w Szkole Biblijnej ZKE w Warszawie. Do 1950 roku działał w Chorzowie, a następnie do końca życia w Cieszynie. Mieszkał przez 21 lat do śmierci w Nierodzimiu. Został pochowany na cmentarzu ewangelickim w Ustroniu (sektor 1b, rząd A, grób nr 7).
Przypisy Janusz Sobiech, Pierwochrześcijanie. Zrzeszenie Zwolenników Nauki Pierwotnych Chrześcijan w latach 1912–1947, Warszawa 2019 s. 65, 347.
Bibliografia