Przedstawienia dawano w auli szkolnej, w sali, którą zaprojektował w 1676 Bartłomiej Wąsowskired. Jerzy Topolski, Dzieje Poznania, tom 1, PWN, Warszawa-Poznań, 1988, s.692, . W początku XVIII wieku oddano do użytku nowy kompleks gmachów klasztornych przy obecnym placu Kolegiackim. Zlokalizowano tutaj nowoczesną salę teatralnąJarosław Maciejewski, Teatry poznańskie w latach panowania króla Stanisława Augusta, PWN, Warszawa-Poznań, 1986, ss.112-116, , którą ostatecznie wykończono w 1766. Grano w niej komedie, tragedie, dialogi szkolne, dawano popisy deklamacyjne, a także odbywano akcje sądowe i sejmowe. Często i chętnie sięgano do utworów takich twórców jak Jan Bielski, Michał Haczyński, Antoni Przeradzki, czy Antoni Strachwitz.
Ostatnie potwierdzone dokumentami przedstawienie teatru jezuickiego w Poznaniu miało miejsce 12 maja 1765 (tragedia Joas według Atalii Jeana Baptiste’a Racine’a). W 1773 zakon został skasowany, a salę wraz z kompleksem budynków przejęło miasto (1781). Zaczęły tu występować zawodowe trupy artystyczne. Salę zaczęto nazywać teatrem miasta (publicznym)Jarosław Maciejewski, Teatry poznańskie w latach panowania króla Stanisława Augusta, PWN, Warszawa-Poznań, 1986, s.117, .
Przypisy
Jezuicki Kategoria:Jezuici