W 1959 Makarios III powierzył mu stanowisko ministra spraw wewnętrznych. Był członkiem rządu do 1970, kierując później resortami pracy, zdrowia i rolnictwa. Należał do Frontu Patriotycznego, a po jego rozpadzie w 1969 wziął udział w powołaniu partii Enieon Koma, obejmując funkcję wiceprzewodniczącego. W 1970 wybrany został do Izby Reprezentantów. W trakcie zamachu stanu z lipca 1974 został aresztowany, zwolniono go tuż przed inwazją turecką na Cypr. Do czasu powrotu Makariosa III był doradcą czasowo kierującego państwem Glafkosa Kliridisa. W lipcu 1976, po rozłamie w obozie rządzącym, zastąpił go na funkcji przewodniczącego Izby Reprezentantów; pełnił ją przez dwa miesiące. Utrzymał w tym samym roku mandat poselski, do 1978 zajmował stanowisko głównego negocjatora ze strony Cypru.
Od końca lat 70. prowadził własną praktykę prawniczą. Założył też własne centrowe ugrupowanie, które nie uzyskiwało mandatów poselskich. W 1988 dołączył z nim do Partii Demokratycznej. W 1991 powrócił do cypryjskiego parlamentu, utrzymując mandat w kolejnych wyborach. W 2000 zastąpił Spirosa Kiprianu na stanowisku przewodniczącego DIKO.