Trzy lata później rozpoczął studia w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie. Po jej ukończeniu, latem 1939 roku, został wyznaczony na stanowisko oficera operacyjnego przy szefie sztabu 8 Dywizji Piechoty. Organizował prace związane z przygotowaniem Modlina do obrony. W wojnie obronnej 1939 roku brał udział w bitwie pod Mławą i w walkach odwrotowych 8 Dywizji Piechoty. Walczył w obronie Modlina pełniąc wówczas funkcję oficera operacyjnego przy szefie sztabu 8 Dywizji Piechoty. Po kapitulacji Modlina dostał się do niewoli niemieckiej, z której zbiegł i włączył się do pracy w strukturach konspiracyjnych Związku Walki Zbrojnej. Działał w nich krótko, bo pod koniec 1939 roku został aresztowany przez Gestapo i wysłany do obozu jenieckiego w Colditz na terenie Niemiec. Pod koniec 1944 roku udało mu się zbiec i przedostał się przez linię frontu do wojsk alianckich.
Na początku 1945 roku wstąpił do Polskich Sił Zbrojnych. Otrzymał przydział na stanowisko szefa sztabu dowództwa obozów polskich. Później otrzymał skierowanie do 1 Dywizji Pancernej generała Stanisława Maczka, a stamtąd do sztabu 2 Korpusu Polskiego. Po zakończeniu wojny, w sztabie dowództwa polskiego, zajmował się sprawami związanymi z demobilizacją polskich żołnierzy.