Elpidio Quirino (ur. 16 listopada 1890, zm. 29 lutego 1956) - filipiński polityk i prawnik.
Życiorys Urodził się 16 listopada 1890 w Vigan w prowincji Ilocos Sur. Był synem Mariano Quirino oraz Gregorii Rivery. Podstawy edukacji odebrał w Aringay w prowincji La Union. Został następnie wysłany do szkoły średniej w stołecznej Manili. Podjął studia prawnicze na Uniwersytecie Filipin, które ukończył w 1915. Pracował w Biurze ds. Gruntów oraz w manilskiej policji.
Wcześnie zaangażował się w działalność polityczną. W 1919 został wybrany do Izby Reprezentantów. W 1925 zasiadł w Senacie. Był także delegatem Konwencji Konstytucyjnej, która stała za ustawą zasadniczą z 1935. Pełnił funkcję ministra finansów oraz ministra spraw wewnętrznych. Był też prywatnym sekretarzem prezydenta Quezona. Podczas japońskiej okupacji Filipin był więziony. Po wyzwoleniu powrócił do życia publicznego. W czerwcu 1945 wybrany został przewodniczącym Senatu pro tempore. Zdecydował się wystartować w wyborach z 1946, jako kandydat na wiceprezydenta u boku Manuela A. Roxasa. Po zwycięstwie objął funkcję zastępcy głowy państwa, został także ponownie ministrem finansów oraz ministrem spraw zagranicznych.