Na końcu miny umieszczono bezpiecznik cukrowy, sprawiający, iż po zatopieniu stawała się nierozbrajalna – unieszkodliwić ją można było tylko poprzez zdetonowanie z bezpiecznej odległości. We wnętrzu bezpiecznika znajdowała się sprężyna, blokowana przez kostkę cukru. Po jej rozpuszczeniu w wodzie następowało cofnięcie się sprężyny, która zwalniała też zaczep blokujący końcówki tak zwanych wąsów – metalowych prętów o długości ponad 40 cm, wychodzących z przyrządu centralnego, które pod wpływem naciągu gumowego rozkładały się na boki miny. Ich poruszenie powodowało zwolnienie zbijaka sprężynowego i uderzenie w spłonkę zapalnika oraz eksplozję ładunku głównego. Obudowa łączona była nowatorską w latach 20. XX wieku techniką spawania.
Mina była stawiana na wózku, stanowiącym kotwicę, na którym był bęben z minliną.
Dane taktyczno-techniczne Masa: około 30 kg Masa materiału wybuchowego: 10–12 kg Długość: 1135 mm Średnica maksymalna: 306 mm Maksymalna głębokość stawiania: 140 m Najmniejszy odstęp między minami: 20 m
Dane kotwicy Długość: 45 cm Szerokość: 65 cm Wysokość: 60 cm Masa: 18 kg (bez minliny) Minlina: grubości 7/8 cala (dla głębokości 35–50 m) lub 1 cal (do głębokości 35 m)
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Miny morskie