Rybka – mina rzeczna konstrukcji rosyjskiej z 1915 roku, od 1922 roku produkowana w Polsce, znajdująca się na wyposażeniu Marynarki Wojennej do 1939 roku. Rybka wyposażona była w zapalnik kontaktowy i kotwicę, mogła być stawiana w płytkich akwenach: rzekach i w przybrzeżnych wodach morskich.
Zastosowanie Miny typu „rybka” (ros. рыбка) były na wyposażeniu rosyjskiej flotylli rzecznej od 1915 roku, ich seryjną produkcję w Polsce w 1922 roku rozpoczął Główny Skład Materiałów Wybuchowych. Przeznaczone były do stawiania zagród minowych w korycie rzek, albo mogły być wykorzystywane jako miny spławne, płynące z nurtem rzeki i służące do niszczenia przepraw i żeglugi. Miny te były stawiane przez okręty rzeczne i przybrzeżne płynące z prędkością do 6 węzłów, co zapewniało właściwe odległości między ładunkami i chroniło je przed uszkodzeniem. Były one powszechne na wyposażeniu trałowców. Zgodnie z intencjami konstruktorów i z Regulaminem Służby Broni Podwodnej, miny Rybka mogły być stawiane na wodach morskich – przybrzeżnych i na wodach otwartych, choć wadą była mała masa materiału wybuchowego, co powodowało ich skuteczność tylko wobec słabo opancerzonych jednostek pływających i okrętów podwodnych.