Utrzymywał kontakty z Joachimem Lelewelem i Nikołajem Rumiancewem.
Swoje zainteresowania historyczne realizował prowadząc wykopaliska archeologiczne w kurhanach. Spotykał się ze złośliwościami publikowanymi na łamach satyrycznych „Wiadomości Brukowych”, organu Towarzystwa Szubrawców. Poška polecił ściąć około tysiącletni dąb „Baublis” rosnący na Górze Wiśniowej, przenieść pień w pobliże swego domu i w wydrążonym pniu urządzić muzeum historyczne. Dąb ten był wspomniany przez Adama Mickiewicza w Panu Tadeuszu.
Tworzył wiersze satyryczne i dydaktyczne w językach polskim i litewskim, a także ody, elegie, panegiryki i epigramy.
Opracował słownik litewsko-polsko-łaciński (oparty na słowniku Lindego). Napisał poemat Mužikas žemaičių ir Lietuvos (Chłop żmudzki i litewski), który ukazał się pośmiertnie w roku 1886 w litewskim czasopiśmie „Aušra”.
Przeczuwając zbliżającą się śmierć, rozdysponował w testamencie swój majątek w większości na różne cele społeczne.
Patrz także: Litewsko-polskie stosunki literackie
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Sylwan (tom 112, str. 68) wyd. 1968
Linki zewnętrzne Dzieła Dionizasa Poški w bibliotece Polona
Kategoria:Ludzie związani z Krożami Kategoria:Polscy poeci Kategoria:Litewscy poeci Kategoria:Polscy etnografowie Kategoria:Urodzeni w 1764 Kategoria:Zmarli w 1830