W maju 1810, gdy Każyński popadł w niewypłacalność jego aktorzy, a wśród nich Skibiński grali na własny rachunek w Wilnie. W jesieni 1810 Skibiński przeszedł do zespołu wileńskiego pod dyrekcją Marianny Morawskiej i z nią odwiedził latem 1811 Rygę, Mitawę, Lipawę. W sezonie 1811/12 (od grudnia 1811) występował w dalszym ciągu w Wilnie, ale powrócił do zespołu M. Każyńskiego. W lecie 1812, przyjechał do Warszawy i 5 XI 1812 debiutował w Teatrze Narodowym w roli Antoniego ("Wese­le Figara"). Grał tu do końca lipca 1813. W roku 1813 podczas odwrotu Napoleona spod Moskwy, Skibiński został przyjęty do wojska, jednak w walkach nie uczestniczył. Po zajęciu Warszawy przez Rosjan w lipcu 1813 wyjechał do Wilna, by odwiedzić chorą matkę. W Wil­nie zatrzymany przez władze rosyjskie grał w tamtejszym teatrze prowadzonym nadal przez Każyńskiego. Pozostał tam do 1820. W maju 1815 gościł przybyłego z Warszawy Wojciecha Bogusławskiego. Za jego namową grupa aktorów wileńskich ze Skibińskim jako reżyserem, w sierpniu tego roku, zawiązała spółkę i przejęła teatr od M. Ka­żyńskiego.