W XIX wieku do rangi istotnego portu rozwinęło się miasto Mindelo na wyspie São Vicente. W 1878 roku na Wyspach ostatecznie zakazano niewolnictwa. W drugiej połowie XIX i pierwszej XX wieku próbowano przestawić gospodarkę Wysp na eksport kawy, soli, ryb, bananów i orzechów, co jednak nie przyniosło pożądanego rezultatu. lewo|mały|Propozycja flagi z 1932 autorstwa Afonso Dornelasa mały|Propozycja flagi przedstawiona w 1965 roku przez Almeidę Langhansa. Droga do niepodległości Wobec widma niepokojów społecznych i narastającego ruchu niepodległościowego w Afryce António de Oliveira Salazar w 1951 roku zmienił nazewnictwo portugalskich posiadłości, przekształcając je z kolonii (port. colónia) w prowincje zamorskie (port. província ultramarina). Jako że zmiana nazwy nie prowadziła do faktycznej zmiany statusu dawnej kolonii, w 1956 roku powołano do życia Afrykańską Partię Niepodległości Gwinei i Wysp Zielonego Przylądka (PAIGC). Jej liderem był wychowany na Wyspach Amílcar Cabral. Partia w 1961 roku wszczęła wojnę partyzancką w Gwinei Portugalskiej, w której udział brało wielu mieszkańców Wysp Zielonego Przylądka.