Był członkiem polskiej delegacji do Komisji Ekonomicznej Konferencji Pokojowej w Paryżu w 1919, gdzie brał udział w pracach podkomisji do spraw ceł i traktatów ekonomicznych. W latach 1926–1928 był członkiem Komisji Ekspertów ds. Skarbowych Ligi Narodów. Był dziekanem Wydziału Prawno-Ekonomicznego Uniwersytetu Poznańskiego w latach 1929–1931. Prowadził na nim wykłady ze skarbowości i prawa skarbowego oraz z ekonomii, współpracując naukowo z Edwardem Taylorem.

W 1938 został profesorem zwyczajnym na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie objął Katedrę Ekonomii Politycznej. Podczas okupacji niemieckiej był dziekanem Wydziału Ekonomicznego tajnego Uniwersytetu Ziem Zachodnich, a po aresztowaniu Romana Rybarskiego prodziekanem tajnego Wydziału Prawa UW.

W 1945 objął kierownictwo Wydziału Prawa Uniwersytetu Warszawskiego jako prodziekan, a w maju tego roku został wybrany dziekanem. Od września 1946 przez rok był prorektorem Uniwersytetu Warszawskiego. W ramach represji ze strony władz komunistycznych został pozbawiony prawa wykładania i egzaminowania z ekonomii politycznej i historii doktryn ekonomicznych w 1949, choć mógł wykładać statystykę i demografię dla innych wydziałów.